И тут, Освободитель, ты заметил меня… Ты взглянул на меня своими прелестными озорными глазами и улыбнулся. Ты преобразил меня всю в одно мгновение. Как я двинулась к тебе навстречу…
Стос пасланняў пераскоквае з аднаго няўстойлівага медыуму на іншы, няўпэўнена заступае за межы суседніх моваў, каб не атрымаць адказу. Адмова, што становіцца архітэктурным прынцыпам.
Паэтка, як археалагіня, слоўнік за слоўнікам здымае чарговы лексікалагічны слой і прымушае Грабчыкава, Байкова, Некрашэвіча і Булыку гаварыць іхнымі словамі пра эміграцыю, імперыялізм і жанчын.