І не було ніякої операційної. Був ліс на Івана Купала. Я боса. Біжу лісом і бачу, як загострюються верхівки сосен. Що ще я зможу показати? Що я встигну до того, як зникнуть зорі?
Заговор воздуха, заговор льда, серебряная форель жаждет утра, луговая собачка дрожит, потея. Скелеты чаек разбросаны по дюнам, их клювы все еще разинуты шепотом. Эти языки — за пределами нашего слуха
Стос пасланняў пераскоквае з аднаго няўстойлівага медыуму на іншы, няўпэўнена заступае за межы суседніх моваў, каб не атрымаць адказу. Адмова, што становіцца архітэктурным прынцыпам.
Паэтка, як археалагіня, слоўнік за слоўнікам здымае чарговы лексікалагічны слой і прымушае Грабчыкава, Байкова, Некрашэвіча і Булыку гаварыць іхнымі словамі пра эміграцыю, імперыялізм і жанчын.